Anne-Baba Kitaplığı: Annelik Her Zaman Tozpembe Değil

Hep öğretici kitaplar okuyacak değiliz ya, bu kez en eğlencelisinden bir kitap okudum. Sevgili Blogcuanne Elif Doğan’dan Annelik Her Zaman Tozpembe Değil. 

0552b113-b199-4879-b1e0-223d9c0d1bbePek güldüm pek eğlendim okurken. Blogcu anne’yi geçen sene bir seminerde görmüştüm, görmüştüm diyorum çünkü tanışmaya hiç vakit bulamayıp büyük bir hızla eve dönmüştüm (niye öyle yaptıysam, o zaman daha bir suçlu hissediyordum kendimi Deniz’den ayrı geçirdiğim zamanda) Enerjisine, samimiyetine bayılmıştım! Sürekli takip ediyorum kendisini, annelik yolculuğunu, Deniz ve Derin’le yaşadıklarını. Samimiyeti yazdıklarına da yansıdığından bu kadar çok seviliyor zaten, çok doğal…

Özellikle “Annelik Halleri” bölümüne bayıldım. Ordaki duyguları birebir hissetmiş bir insan olarak. Annelik bir nevi delilik hali… Çocuk uyusun istersin, 1 saati geçti mi özlemeye başlarsın ve bunun gibi bir sürü paranoyak durum… Blogcu Anne şöyle yazmış: “Çocuğundan ayrı olduğunda suçluluk duymadığı için suçluluk duyan rahatsız kişiye anne denir.” Al benden  de o kadar! Geçen iş arkadaşlarımla dışarı çıkmıştık, 2,5 senedir ilk kez saate bakmadan özgürce vakit geçiriyordum gece bir anda aklıma geldi ve nasıl unutabildim diye kendime kızdım. Oysa zaten saatlerce ondan bahsetmiştim! Vallahi normal değiliz biz ya…

Hele şu yazdığına bayıldım: “Dikkat! Anneler çocuklarını ağlatmazlar, hasta etmezler, aç bırakmazlar. Çocuklar kendileri ağlarlar, hasta olurlar ve yemek yemezler.” Gerçekten bu ithamlar bazen insanı delirtebiliyor. Seni 40 yılda bir gören bir akraba veya hatta parkta ilk kez karşılaştığın bir anne çocuğunla ilgili rahatça yorum yapabiliyor ve senin anneliğini iki dakikada  yerin dibine sokabiliyor; işte bu hakkı onlara kim veriyor hiç anlamıyorum! Bu sözü kendime sürekli hatırlatacağım ve ilgili yerlerde itina ile kullanacağım, sakınınız, aranmayınız!

Kitabın diğer bölümleri “Gebe halleri”, “çoluk çocuk halleri”, “anne baba halleri”, “kardeş halleri” ve her biri birbirinden güzel “açık mektuplar” Anne baba arasındaki uçurumun detaylandırıldığı bölümler de gülmekten cidden geberdim. Mesela “Gece boyunca çocuğun ateşini kontrol etmek için nöbete kalkıp duran kişeye anne denir. ‘Gerekirse beni uyandır’ diye poposunu devirip yatana da baba…” Aksini yaşayan varsa tebrik ediyorum ilgili babayı!

“İkinci çocuğu yapmaya korkanlara açık mektup” bitirdi beni. Nasıl karar vereceğiz ne yapacağız bir bilsem. Biliyorum, eminim, “herşeye değecek”, çok istesem de çoğu zaman çok korkuyorum. Bakalım zaman ne gösterecek.

Demem o ki kitap çok eğlenceli çok keyifli. Yazım dili o kadar akıcı ki nasıl başladı nasıl bitti anlamıyorsunuz bile… Sürüklenip gidiyorsunuz, umarım siz de benim aldığım kadar keyif alırsınız.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s